به گزارش سراج هشت، محمدرضا محبوب، مسئول مجمع تخصصی فرق و ادیان جبهه فرهنگی استان گیلان و مشاور عالی مفام کشور (مجمع فرق، ادیان و مذاهب) با توجه به سکوت دیپلماتیک شهادت شیعیان در کشور هندوستان به تحلیل این موضوع پرداخته و یادداشتی را در این زمینه منتشر نموده اند؛

متن یادداشت به شرح زیر می باشد:

چرا شیعیان هند در سکوت دیپلماتیک شهید می شوند؟

شیعیان هندوستان بصورت رسمی ۱۰% جمعیت آنجا را تشکیل می دهند، که در ساختار سیاسی کشور؛ به عنوان اقلیت محسوب می گردند. مسلمانان شیعه هندی ازنظر تبارشناسی وابستگی به جامعه ایرانی داشته اقوامی چون بنگالی، گجراتی، دکنی، ماپیلا، اوریا، پنجابی و بلوچی نیز در میان آنان دیده می شود. این مردم ازنظر طبقه اجتماعی در سطوح پایین و متوسط شهری و روستایی بوده و به نظر می رسد که تنها ۳۵% آنان در مناطق شهری زندگی می کنند. شیعیان ازنظر فرهنگی قابلیت شناسایی مستقل را نداشته و با ادغام در آداب و رسوم بومی هندویی زندگی می کنند. ازنظر قدرت سیاسی پس از استقلال سال ۱۹۴۷ پاکستان و بنگلادش و کشمیر از شبه قاره هند، این گروه؛ هیچگاه نتوانسته اند خود را در عرصه قدرت رسمی مطرح سازند.

مهم ترین شخصیت های تاثیر گذار هندی در طول تاریخ صدساله اخیر که عبارتند از: مهاتماگاندی و جواهرنعل نهرو و ایندیراگاندی راجیوگاندی پسر، هر زمانیکه برای تقویت استقلال هندوستان ضرورت یکپارچه سازی احساس کرده اند، به احترام و تشویق مسلمانان پرداخته اند. به گونه ای که حتی کلام مشهور مهاتماگاندی که الگوی مبارزاتی خودرا از امام حسین (ع) اقتباص نموده است هم به ضرورت تقویت مبارزات وحدت گرایانه در برابر قدرت استعماری انگلستان بوده و کاربرد داشته است.

استعمار پیر بین همه اقوام و تیره ها و ادیان و مذاهب ریز و درشت هندوستان، بیشترین خطر را از جانب مسلمانان احساس می کنند. و همچنین جهت کلیه اقدامات سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی آن ها علیه شکل گیری سازمان مسلمانان بوده است. انگلیس با ایجاد ساختارهای جدید اجتماعی فرهنگی، تلاش نموده که مسلمانان در جامعه هندو استحاله شده و بصورت یک قدرت مستقل قابل توجه درنیایند. بصورت ایجاد مدارس جدید و انتخاب زبان انگلیسی به عنوان زبان اول ملی، درراستای هویت زدایی دینی بوده و در طول تاریخ توانسته است از هرگونه تجمع و احساس استقلال جلوگیری نماید. مردم شیعه هندی ازنظر مراسم مذهبی؛ دارای حرکت سازمان یافته نبوده و بیشتر تحت تاثیر آداب و سنن هندوئیسم و سیکما و اعتقادات محلی می باشند. اهل سنت نیز درسراسر هندوستان اگرچه دارای تشکیلات رسمی بوده و مدارس دینی متعددی را دارد. اما علیرغم منافع مشترک اسلامی چون با رویکردی صوفیانه زندگی می کنند، بشدت از شیعیان فاصله گرفته و به دنبال استیفای حقوق خود می باشند. اهل سنت امروزی در هندوستان تحت تاثیر آموزه های مدارس دیوبندی و جماعت تبلیغی بوده و بشدت از جریان شیعی فاصله می گیرند. همین عدم وحدت و نبود یکپارچگی بین مذاهب موجب شده که جریان ملی گرایی هندوئیسم به راحتی و به دور از خطرات سیاسی اغراض خودرا دنبال کرده و گاهی هم در جاهایی در تقابل هم قرار بگیرند.

شیعیان هندوی، محوری ترین نقطه ضعفشان نبود یک تشکیلات قوی و رسمی می باشد که موجب شده تا نتوانند بصورت قانونی خو را مطرح سازند. در شرایط فعلی هندوها از سکوت پلیس و نیروهای امنیتی در مناطق شیعه نشین سوء استفاده را کرده و به جمعیت آن ها حمله ور می شوند. گاهی حمایت مداخله پلیس محلی موجب می شود که کنترل اوضاع از دست دررفته و همه چیز بهم بریزد. مهم ترین اقدامات ایزایی هندوها علیه مردم شیعه تخریب و آتش زدن خانه ها و مغازه ها و اموال و وسایل نقلیه عمومی می باشد. آن ها به راحتی و بصورت دسته جمعی به منازل و محل های رفت و آمد عمومی شیعیان حمله کرده و با توهین و تحقیر آنان را مورد اذیت و آزار قرار می دهند.

شیعیان هندی در چارچوب منافع ملی، چون قدرت ساختار ندارند، بشدت آسیب پذیر بوده و قادر به دفاع از خود در برابر تعرضات نمی باشند. به گونه ای که پس از هر دوره قتل و غارت اموال و نابودی مناطق مسکونی، با دخالت ارتش، همه دعوت به آرامش و صلح شده و همه چیز آرام می گردد.

و اما در روزهای اخیر، اوضاع محلات شیعه نشین خیلی وخیم شده و هندوها با حمایت صنفی پلیس محلی به آتش زدن منازل فقیرنشین شیعیان پرداخته اند. اینکه سفرترامپ رئیس جمهوری آمریکا و همزمانی آن ها با این خشونت ها چه ارتباطی دارد، ممکن است ظاهرا چیز دندان گیری نباشد. اما دست خالی برگشتن ترامپ از هندوستان، می تواند زمینه ناآرامی هارا در این منطقه دامن بزند. بخصوص اسرائیلی ها در این مناطق حضور دارند و اصرار دارند که مسلمانان را با برنامه های متنوع خود در جامعه هندویی ادغام کنند.

کشتار شیعیان برای اولین بار در فضای مجازی مطرح شد و چون از نظر رسانه ای مطرح نبود، مورد توجه قرار نگرفت. اما واکنش سرد دولت هند نسبت به این آشوب ها و دفاع کشور پاکستان از موضع نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران موجب شد که اخبار واصله وارد فاز جدیدتری گردد.

بگونه ای که جمهوری اسلامی ایران از همه کشورهای مسلمان درخواست نمود که با فشار آوردن به دولت فعلی هند، زمینه همگرایی اسلامی را در شبه قاره تقویت ببخشند.

صحنه های فجیع شکنجه زنان و مردان و کودکان شیعه در جامعه هندی نشان می دهد که دموکراسی هندوئیسم مانند ویروس کرونا بدون استثناء به گرفتن جان همگان نمی پردازد. بلکه اختصاصا برای نابودی و پراکنده سازی شیعیان کاربرد دارد. در حال حاضر کسی در دنیا به فکر این مردم درمانده و مستضعف نبوده و با این خوی وحشیگری تنها می خواهند که این مردم را در جامعه خودشان نابود سازند.

برای رهایی از این بحران انسانی باید جوامع بشری در درجه اول و بعد از آن حقوق بشر و مرکز حقوق بشر اسلامی گام های اساسی و اجرایی برداشته و همه ملت های مسلمان اعم از شیعه و سنی را نسبت به این خیانت هوشیار سازند و دولت های یه ظاهر اسلامی باید در روابط خود با دولت شیعه ستیز هند سطح روابط دیپلماتیک را کاهش داده و نهیب اعتراض بزنند. ازطرفی هم، تا زمانیکه شیعیان هندی تشکل رسمی و قانونی نداشته باشند، و نتوانند رهبری قوی و آگاه پیدا کنند، امکان دسترسی به همزیستی مسالمت آمیز وجود نداشته و پس از مدت کوتاهی همه آن ها از آسیاب افتاده و موضوع فراموش می گردد.

شیعیان باید در قالب یک سازمان متشکل و هدفمند خود را در قدرت سهیم و بتوانند مانند همه اقلیت های دیگر در امنیت و آسایش زندگی نمایند. شرایط سخت فعلی، موجب وازدگی شیعیان شده و هرروز آن ها را بیشتر به شکل و شمایل هندویی شدن سوق می دهد. نباید فرصت را از دست داد و فریاد مظلومیت شیعیان را با سکوت خود نابود سازیم. آن ها مانند همه گروه های سیاسی حق حیات داشته و باید برخوردار از همه قوانین موجود شبه قاره بشوند.