در ابتدای سوره به شکافته شدن آسمان اشاره می شود که از نشانه های قیامت است. مطالب این سوره به چند بخش تقسیم می شود:

  1. نشانه های قیامت و آگاه شدن انسان در آن روز به کارهایی که در دنیا انجام داده است. و نیز آثاری که از خود به جای گذاشته است.
  2. سرزنش انسان که: چرا نسبت به پروردگار کریمی که او را از تمامی نعمتها بهره مند ساخته و لطف و کرم خویش را شامل حال او ساخته است، مغرور و سرکش و نافرمان است.
  3. تذکر این که: بر شما انسانها حافظانی هستند که اعمال شما را ثبت می کنند. فرشتگانی که از خطا دورند، و آنچه انجام می دهید می دانند و ثبت و ضبط می کنند.
  4. توصیف روز قیامت و وضع نیکان و بدکاران.

برگردان آیات مربوط به این چهار بخش، در چهار بند ذیل آمده است:

آنگاه که آسمان از هم می شکافد، و آنگاه که اختران پراکنده شوند، و آنگاه که دریاها از جا برکنده شود، و آنگاه که گورها زیر و زبر شوند. هر کس آنچه را که پیش فرستاد و بعد فرستاد بداند.

ای انسان، چه چیز تو را در برابر پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته است؟ همان که تو را آفرید، و (اندام) تو را درست کرد، (آنگاه) تو را سامان بخشد و به صورتی که خواست تو را ترکیب کرد. چنین نیست (که شما کافران می پندارید که قیامتی در کار نیست، البته هست) بلکه شما (از روی جهل) روز جزا را انکار می کنید.

و همانا بر شما نگهبانانی (گماشته شده)اند: (فرشتگان) بزرگواری که نویسندگان (اعمال شما) هستند، آنچه را که می کنید، می دانند (۱۵۴).

قطعاً نیکان در بهشتند؛ و بی شک بدکاران در دوزخند که روز جزا در آن افکنده شوند و (لحظه ای) از (دوزخ و عذاب) آن جدا نیستند؛ و تو چه می دانی که روز جزا چیست؟ باز چه می دانی که روز جزا چیست؟ روزی که هیچ کس برای دیگری قادر بر انجام هیچ کاری نیست؛ و در آن روز، حکم و فرمان از آن خداست.

کتاب گلستان سوره‌ها – ص ۱۵۲

تسنیم/