مجتبی صولتی کارشناس فرهنگی// یکی از فرصت هایی که برای کار فرهنگی و تربیتی و تبلیغ دین بسیار مناسب است، استفاده از ظرفیت هیات های مذهبی است. استان گیلان چه در مرکز و چه در شهرستان ها هیئت های فعال و خوبی دارد که اکثریت مخاطبین ثابت و متغیر آن ها، جوان ها و نوجوانان هستند، این هیئت ها قالب های مختلف هفتگی و ماهانه و مناسبتی دارند که در خانه ها، تکایا و یا مساجد مراسم می گیرند.

هیئتی موفق است که به هر دو بعد عقل و عاطفه ، اشک و تفکر، روضه و سخنرانی، توجه ویژه داشته باشد. اگر تک بعدی شد ضربه می خورد. دیدیم هیات هایی را که مداح محور بودند و سقوط کردند و ضربات زیادی به مخاطبین خود وارد کردند.

حال یکی از آسیب های جدی و چالش های مهم پیش روی هیئت ها، نبود سخنران و روحانی مناسب است، نه این که نباشد هست ولی جوابگو تعداد هیئت ها نیست. بارها از مسوولین هیئت ها پرسیده ام که اگر قرار باشد برای هیئت خود سخنران دعوت کنید نام چند روحانی به ذهنتان می رسد؟

اکثریت آن ها اذعان کرده اند که تعداد اسامی به انگشتان دو دست نمی رسد و این در حالی است که انتظار هیئت ها هم معقول است . توقعی ندارند مگر به روز بودن، انقلابی بودن، دغدغه مند بودن، اهل مطالعه بودن، در دسترس بودن، کوتاه و مفید و متمرکز صحبت کردن.

حال سوال این است که با توجه به تعداد قابل قبول حوزه های علمیه و طلاب علوم دینی در مرکز و شهرستان های استان گیلان چرا هیئت ها و مساجد  چالش سخنران دارند؟ علت چیست؟ کم کاری طلاب یا عدم کارآمدی و به روز بودن و کاربردی بودن سر فصل های آموزشی حوزه؟ چرا مدت هاست در بین طلبه های استان رویش خاصی نداریم؟

خوب است قدری درباره این موضوع تحقیق شود و حوزه های علمیه و نهادهایی همچون سازمان تبلیغات و هیئت های مذهبی و جامعه دانشگاهی جلسات مستمر آسیب شناسی بگذارند و برای ریشه یابی این معضل و تلاش در جهت رفع کردن آن ها