شاید بتوان ابراهیم حاتمی کیا را خط شکن نامید. مردی که با «چ» جنجالی ظاهر شد و همه معادلات ناجوانمردانه فضای سینما را بر هم زد. عده ای روشنفکر مآب که خود را قیّم سینما و هنر می دانستند پس از ترکیدن بغض حاتمی کیا، این روزها روزه سکوت گرفته اند و مشخص نیست چه زمانی فرصت افطار کردن به دست خواهند آورد.

هر چند حاتمی کیا آخرین حرفش را با «چ» و به زبان سینمایی زده بود، اما این باعث نشد که وی در دفاع از مظلومیت «شیار143» و حقی که از آن خورده شده بود چشم پوشی کند و بی هراس از همه جاروجنجال های روشنفکران سینما مردانه ایستاد و برای ستاندن حق مظلوم از ظالم فریاد زد؛ فریادی که بیشتر در دفاع از عقیده بود تا یک فیلم!

البته دفاع او از «شیار143» پایان فریادهای ابراهیم سینمای ایران نبود و او بارها و بارها در دانشگاه ها به غربت سینمای انقلاب اعتراف و برای خروج از این غربت از هیچ تلاشی دریغ نکرد.

در کنار همه حرف ها و جنجال هایی که حاتمی کیا در چند ماه اخیر براه انداخته است، صحبت های او در برنامه راز بوی دیگری می داد. بوی تولد «آوینی» دیگر در سینمای ایران.

حاتمی کیا در برنامه راز با انتقاد از جو سنگین حاکم بر سینما گفت « در دورانی هستیم که حرف زدن از آرمان ها مانند زدن موسیقی خارج است. در حالی که میزانسن‌هایی که من می‌شناسم تازه جای حرف زدن دارد. حتی فیلم دعوت نیز از این جنس بود که مخاطبان خیلی از آن خوششان نیامد ولی مردم از آن استقبال کردند. حتی نسلی که با نوع فیلم‌سازی قبلی من همراه شده بود، نیز در مقابل دعوت مقاومت داشت و گفت که تو چرا سراغ این سوژه‌ها می‌روی و این سوژه‌ها برای بقیه بماند. اما من احساس کردم که باید این چرخش را داشته باشم و مصر بودم با اتفاقاتی که افتاد این فیلم را بسازم»

در این گزاره به دنبال بازنشر اظهارات حاتمی کیا و بازخوانی جنجال ها او پس جشنواره فیلم فجر نیستیم، لیکن باید اذعان نمود که ابراهیم سینمای ایران اسماعیل نفس خود را قربانی کرده و امروز برای پاسداشت سینمای انقلاب پا به عرصه گذاشته. عرصه ای که بی شک پر است از هیاهو و جنجال؛ تیر و ترکش؛ فحش و ناسزا و … و او به تبعیت از حسین(ع) نشان داده است که برای اقامه نماز ظهرش در فضای اختناق امروز سینمای ایران از هیچ تیر و کمانی هراس ندارد.

امروز خط روشنفکری شکسته و امثال ده نمکی ها و آبیارها دوشادوش ابراهیم به حرکت درآمده اند. هر چند حاتمی کیا در مورد دهنمکی می گوید: «ده نمکی در چنین شرایطی فحش‌خورش ملس است، اما من تازه وارد این گونه فضا شده ام» اما براحتی می توان فهمید که حاتمی کیا سبک نوینی در مقابله با تهاجم فرهنگی دشمن را آغاز کرده و امروز بی شک سکوت چند ساله رسانه های انقلاب خواهد شکست و هنرمندان ارزشی و متعهد که مسیر خود را گم و یا فراموش کرده بودند، به مسیر اصلی انقلاب بازخواهند گشت و باید امیدوار بود که سال جاری که با دغدغه های رهبری در حوزه فرهنگ نامگذاری شده است، کمی از نگرانی های ایشان حداقل در فضای سینما رفع خواهد شد.