مقدمه:

خداوند حکیم انسان را به گونه ای آفریده که از بین علم و جهل، زیبایی و زشتی، قوت و ضعف، نیکی و بدی، هدایت و گمراهی، به علم، زیبایی، قوت، نیکی و هدایت تمایل داشته و از جهل، زشتی، ضعف، بدی و گمراهی بیزار است. در حقیقت آفرینش انسان به گونه ای است که از نقص و پستی و بدبختی، بیزار بوده و میل به سوی کمال و سعادت دارد.

ذات اقدس اله در تداوم فیاضیت خویش، پیامبران بزرگوار را ارسال و به همراه آنان، کتب آسمانی را انزال نموده تا به کمک عقل برهانی و تجربی انسانها آمده و او را از دنیای دون به آخرت برتر و حیات جاوید برسانند.

حضرت حق جل و اعلی در تکمیل این افاضه فیض، رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) را مبعوث و به همراه آن رسول مهربانی و رحمت، قرآن مجید را که تجلی نور باریتعالی و ریسمان ممدود از آسمان به زمین می باشد، با آیات حیات بخش و سعادت آفرین، نازل فرموده تا انسان ها را از انواع تاریکی ها نجات داده و به سوی نور مطلق که نور آسمانها و زمین است، هدایت نماید.

اگرچه قرآن مجید برای هدایت همه انسانها در همه زمانهاست(هدی للناس) ولی این هدایت گری قرآن کریم، فقط شامل حال انسانهایی می شود که حق پذیر بوده و اهل تقوی باشند. (هدی للمتقین) و الا همین قرآن شفابخش و سراسر رحمت و برکت، برای ستمکاران و کوردلان جز زیان و خسران چیزی نخواهد بود. ( و ننزل من القرآن ما هو شفاء و رحمه للمومنین و لا یزید الظالمین الا خسارا)

اما لازم به یادآوری است که؛ اولا قرآن، مجموعه ای یک پارچه و غیر قابل تفکیک بوده و پاره پاره کردن آن، به این نحو که به برخی از آیات آن ایمان آوردن و بخشی دیگر را رد نمودن، همان کفر به قرآن است. ثانیا، این قرآن به چهار وجه (عبارات، اشارات، لطایف و حقایق) نازل شده است. اگرچه نگاه به قرآن، ارزشمندتر، اما تدبر در قرآن به قصد رسیدن به اشارات آن و تلاشی برای دستیابی به لطایف و حقایق ناب الهی، آنچنان حائز اهمیت است که در روایات شریف آمده، یک آیه با تدبر خواندن، از یک ختم قرآن برتر است.

لذا بنا داریم، در هر هفته، آیه ای از قرآن مجید را انتخاب کرده و با استفاده از تفاسیر معتبر، نکاتی از آن را که حاوی درس هایی برای زندگی امروز ماست، بیان کنیم.
ان شاء الله