کافه، وقتی اولین بار با نامش مواجه می‌شوی، ناخودآگاه ذهنت به یک مکان فوق‌العاده روشنفکری می‌خورد که لبریز از دود سیگار است و دیوارهایش هم پر است از عکس کافکا، نیچه و فروید!

شاید تا همین چند سال پیش مکانی که بشود اسم آن را کافه گذاشت و جوانان حزب اللهی بنشینند و کتاب خاطرات رزمندگان را بخوانند، یک رویا بود. اما چند سالی است حوالی میدان فلسطین این اتفاق رخ  داده است. کافه نخلستان همان جاست. جایی که از همان لحظه اول ورود، نخل‌ها و عکس‌شهدا به تو گوش زد می‌کنند این‌کافه با کافه‌های دیگر فرق دارد.

جمع یک‌دستی که وقتی وارد می‌شوی نگران حضور هر فردی نیستی و می‌توانی حس کنی اینجا راحت هستی. اما کافه نخلستان فقط یک مکان تجمع نیروهای حزب اللهی نیست. نوع نگاهی که این کافه به متقضیان خود دارد علاوه بر تأمین مایحتاج یک کافه، یک نگاه فرهنگی نیز هست. انواع کتاب‌های دفاع مقدس نظیر سری کتب‌های سرداران شهید، کتاب‌هایی خاطرات‌محور رزمندگان نظیر: پایی که جا ماند، نورالدین پسر ایران، دا و من زنده‌ام از جمله کتاب‌هایی است که شما می‌توانید در این کافه مطالعه کنید.

کافه نخلستان مکانی برای بزرگداشت افراد نادیده شده برگزاری بزرگداشت افراد

از زمان افتتاح کافه نخلستان یکی از کارهای که به صورت مستمر در این کافه اتفاق افتاد، بزرگداشت افرادی بود که به دلیل حضور جدی‌شان در عرصه هنر متعهد مورد تجلیل قرار گرفتند. افرادی که بعضا تا آن روز از آن‌ها چنان که شایسته‌شان بود تقدیری صورت نگرفته بود.

تقدیر از افرادی که عمر خود را در راه اعتلای هنر انقلاب صرف کردند علاوه بر اینکه محلی برای مرور زندگی این عزیزان است باعث افزایش انگیزه این افراد برای ادامه حضور در این عرصه است.

کافه

یوسفعلی میرشکاک؛ ابراهیم حاتمی کیا، مسعود ده‌نمکی، مازیار بیژنی، محمدرضا سهرابی نژاد و بسیاری از اشخاص مطرح در زمینه‌های مختلف هنری در این کافه مورد تجلیل قرار گرفتند.

چرا کافه نخلستان مهم است؟

کافه نخلستان جدای از جنس کافه و عرضه نوشیدنی که دارد به این دلیل مهم است که تبدیل به یک پاتوق فرهنگی شده است. پاتوق و پاتوق گرایی در ایران از واقعیات تاثیرگذار جامعه است که در جامعه شناسی کمتر به آن پرداخته شده، نه فقط جامعه شناسان ایرانی که علمای اجتماعی بنام غرب نیز به سهم گروه های منتقد فرهنگ حاکم و پاتوق ها در حوزه عمومی، کمتر توجه نشان داده اند.

هر چند با بررسی و تحقیق، نقش پررنگ اینگونه واحدهای اجتماعی در تغییر وضع موجود روشن می شود. به نظر کارشناسان جامعه شناسی پاتوق یا محفل به محل تجمع عده ای از افرادی اطلاق می شود که بدون وجود آیین نامه، قواعد و قوانین در حاشیه حیات رسمی جامعه به تشکیل اجتماعاتی اقدام می کنند. پاتوق ها فضایی کاملا غیررسمی هستند.

رفتار در جمع پاتوق متفاوت با آن چیزی است که در حوزه های رسمی مثل دانشگاه و محل کار می بینیم. اعضای پاتوق به منظور رهایی از قیودات و بایدها و نبایدها حوزه رسمی به یک پاتوق پناه می برند و مخالف آموزه های حوزه رسمی رفتار می کنند. نحوه عمل و رفتار اعضای پاتوق به منزله مقاومتی منفی دربرابر ساختارهای بخش رسمی جامعه است. اگر کمی تعریف خود را از واژه پاتوق بسمت رفتار نقادانه اجتماعی ببریم باید اینگونه بگوییم که پاتوق محل استقرار برای نقد است. در زمان استقرار به لحاظ فرم و ظاهر، آدم ها به خوردن، نوشیدن و تماشا کردن نیز می پردازند. حضور در چنین پاتوقی که بتوان به راحتی از مسائل روز گفت برای قشری که تا به امروز چنین مکانی را تجربه نکرده است.

مکانی که بتواند به راحتی گفت‌وگو کند و مهمتر اینکه نگرانی میز بغل‌دستی خود نباشد که چرا اینگونه پوشیده است و اینگونه می‌نماید.

نظرات جالب مردم درباره این کافه

یکی از کاربران سایت افسران در رابطه با اهمیت کافه نخلستان نوشته است:«این یعنی خروج از کلیشه! خیلی خوبه! ماها نباید خودمونو به مسجد و هیأت محدود کنیم. اینجوری جاهای خالیمون با کسای دیگه پر می شه. کافی نت ها، پارک ها، رستوران ها، تالارها، حتی سینماها. از بس افکار اون وری ها سینما رو پر کردن، که این شد ضع سینمای ما! ما نباید میدون رو خالی کنیم. در میدان می مانم تا نفس آخرم.»

یکی دیگر از کاربران از کاربران درباره این کافه نوشته است:«یک مکان بسیار عالی با طراحی بسیار زیبا برای برگزاری نشست های هم اندیشی و دانش افزایی.»

کاربری دیگر از فضای معنوی این کافه نوشت که «میشه رفت نشست و یه چایی با کیک خورد و یه کتاب از کتابخونش برداشت و خوند و از فضای مذهبی اونجا لذت برد.میتونید مراسمای دانشجویی هم بگیرید یادواره نقدو بررسی و….»

کافه ۳

به نظر کافه نخلستان یک تجربه موفق بود تا مشخص شود می‌توان بسیاری از مکان‌های تفریحی را با روح معنویت آداپته و سازش پذیر کرد تا قشر مذهبی جامعه نیز موفق شود از حضور در چنین مکان‌هایی لذت ببرند.

آیا نمی‌شود چنین تجربه موفقی را به سینما، شهربازی، رستوران و پارک تعمیم داد؟ آیا تفریح حقق قشر معنوی جامعه نیست؟