محمدرضا روستا از فعالان فرهنگی جبهه انقلاب اسلامی در فومن و سازنده مستند شوق رزم که در جشنواره اخیر فیلم عمار حضور داشت، می باشد. روستا نگاه عمیق و بنیانی پیرامون مسائل روز جامعه دارد. پیرامون هتک حرمت رسول عظیم الشان اسلام و مباحث پیرامونی اش، دقایقی با وی به گفتگو نشستیم و که ماحصل این گفتگو این چنین است:

سراج: تحلیل شما از توهین مجدد جهان غرب به رسول خدا (ص) چیست؟

روند توهین و تحقیر مقدسات ملل و ادیان پروژه ایست که برای برپایی حکومت جهانی مد نظر مستکبران سالهاست در حال اجراست. حس جهان وطنی و نهادینه کردن پلورالیسم دینی خیلی جاها جواب داده است. اقدامات فرهنگی بسیاری برای نابودی غیرت دینی و حتی ملی همواره از سوی این کانونهای استکباری انجام میشود و این توهین های آشکار با تبلیغات فراوان برای این است که ببینند چقدر اقداماتشان اثر داشته است. چینش وقایع در توهین اخیر به گونه ای بود که مسلمانان در دو راهی تروریست خوانده شدن و اهانت به ساحت نبوی ترجیح دهند از تروریست خوانده شدن اسلام و مسلمین جلوگیری کنند. یکبار عدم واکنش یعنی عادی شدن توهین به مقدسات در ذهن مسلمین و حتما طرحشان ادامه این روند تا از بین بردن کامل این غیرت دینیست.

سراج: به نظر شما  وظیفه فعالان جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی در این عرصه چیست؟

دو عرصه برای واکنش وجود دارد: نخست اینکه باید حتما و صریحا این اقدام محکوم شود و خشم و انزجار از این اقدامات موهن به هر شکل ممکن ابراز و اظهار شود. باید بنیان فکری و دست های پشت پرده ی این وقاحت ها برای افکار عمومی جهان تبیین شود. این اقدام در سطح نخبگانی باید به شکل تولید محتوا و اثر و همین راه اندازی پویش ها و تبیین ضرورت این اقدامات خود را نشان بدهد.

در مرتبه دوم اقدام بلند مدت در شناساندن پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و الگو سازی و پیاده کردن سبک زندگی نبوی در سطح جامعه ی اسلامیست. نخبگان وظیفه دارند شاخص ها را تبیین کنند و به بهترین شیوه ها نشر بدهند.

سراج: وظیفه آحاد مردم در این عرصه چیست؟

عامه مردم عموما تابع خواص اند، تابع نخبگان و مراجع فکری. آحاد مردم اولا باید از این مراجع فکری، حتی از مسوولان رسمی واکنش و تحلیل دقیق را مطالبه کنند. ثانیا در برابر توهین ها و شکستن خطوط قرمز اسلام و انقلاب با توجه به شاخص هایی که از طرق مختلف تبیین شده، مراتب اعتراض خود را اعلام کنند. آحاد مردم میتوانند پیرو طرح های ارائه طرح های نخبگانی پیگیر نشر محتوا و آثار در سطح خود باشند برای مثال شرکت در پویش هایی مثل ما عاشق محمدیم و نظایر آن. و همزمان در سطحی عمیق تر باید تلاش بشود برای افزایش سطح آگاهی نسبت به پیامبر گرامی اسلام و ائمه اطهار علیه و علیهم السلام و پیروی از سیره نبوی در زندگی و نیز بصیرت افزایی در مورد اهداف، ریشه ها و زمینه های دشمنی استکبار و متحدانش با اسلام و مقدسات دینی.

سراج: حرکت وزیر امور خارجه در مورد سفر ایشان به فرانسه، با وجود توهین به مقدسات مسلمانان جهان اسلام را چگونه ارزیابی می کنید؟

البته تحلیل و رویکرد دولت این است که با قهر کاری پیش نمی رود. اما این مطالبه در مردم باید از سوی نخبگان شکل بگیرد که ما تا کجا باید سکوت کنیم و امید داشته باشیم؟ آیا مقدس تر و عزیزتر از پیامبر چیزی در میان مخلوقات الهی و در نعماتی که به ما ارزانی شده است وجود دارد که بخواهیم در قبال جسارت به آن سکوت کنیم؟

 اگر با خوش بینی نگاه کنیم مشکل در درک عمق دشمنی دشمن و هدف راهبردی آنهاست. جدای از آن به نظر آنچه برای دولتمردان ما بیش از هر چیز اهمیت دارد این است که هر چه زودتر بتوانند برخلاف رویه دولت قبل اقدام کنند و با شیوه خود به توافق دست یابند تا سند موفقیتی در افکار عمومی داشته باشند. متاسفانه انگار به مسیری افتاده اند که اولویتشان توافق است و شبیه عاشقی که به هر دری میزند و هر پستی و خفتی را در راه وصال به جان میخرد، حاضرند به هر نحو به توافق برسند و هر چه خارج از این روند برایشان موضوعیت ندارد.

سراج: با توجه به این حرکت، برای وزیر امور خارجه چه پیامی دارید؟

ما برخورد امام راحل را با این توهین ها دیدم. شاخص ها مشخصند. لزوم واکنش و حتی قهر غیر قابل انکار به نظر میرسد. به نظرم با کسانی که توهین میکنند، تحقیر می کنند، تحریم می کنند، پیمان شکنی می کنند در حالی که به هیچ وجه حاضر نیستند حتی برای آنکه ادای حسن نیت را در بیاورند از این اقداماتشان تبری که هیچ، حتی نمیخواهند موقتا از دفاع و افزایش آن دست بکشند، نمی تواند نشانه منطق و سیاست ورزی باشد.

سراج: تحلیل شما از سکوت سران و هم فکران جریان افراطی شیعه با توجه به توهین به پیامبر اسلام چیست؟

مسلم است که گروه های افراطی چه در میان اهل تسنن و چه در میان اهل تشیع سر در یک آبشخور دارند و هدفی که خواسته یا ناخواسته دنبال می کنند چیزی نیست جز از بین بردن قداست ها و رواج هتک حرمت ها. این همان هدفیست که با اهانت به پیامبران الهی از سوی اربابان فکری شان دنبال می شود و طبیعیست که مواجهه ای بین این جریانها وجود ندارد که منجر به واکنش و اعتراض شود.