سکوتی شکست و کلمه ای ظهور کرد. آری این سکوت تاریخ بود که با آمدن مسیح “این کلمه طیبه الهی” شکسته شد. او بود که خداوند را روح بود و هم او بود که در آن دم که در رحم مقدسه ای پرورش می یافت با مادر به تکلم پرداخت:

مریما! آگاه باش که خداوند تو را برگزید تا حامل چون منی باشی که همانا چشمه ی جاری حیات و اساس محکم ثباتم.

من تو را سلام و درود می فرستم و بشارت می دهم که مادر فرزندی خواهی بود از ارواح مقدس که دیری نپاید که جهان را به سمت حق رهبری کند همو که بر ظلمت وپلیدیها بشوید و روشناییها و پاکی ها را عیان سازد.

106748-302099-1419491391

مریما ! تو را بشارت می دهم از خدای خود ، که بر طعن مردمان نهراسی واز کلام بد گویان خوف به خود راه مدهی که تو از پاکان زنان جهانی.

مریما ! تو را بشارت می دهم آن هنگام که از مردمان بریدی و به مکانی شرقی رسیدی و خداوند تو را وعده ای نیکو داد ، آن وعده را اکنون محقق ساخته است.

والسلام علیّ یوم ولدت و یوم اموت و یوم ابعث حیا (آیه ۳۳ سوره مریم – جزء ۱۶)

بر تو سلام میکنم و بر خودم در روزی که به دنیا آمدم و روزی که بمیرم و روزی که زنده و جاوید به اقتدای فرزندی از پاکان ظهور خواهم نمود.