مجموعه های مردمی یا دولت های محلی

0
435
مجموعه های مردمی

رهبر معظم انقلاب اسلامی در نخستین دیدار رئیس‌جمهور و اعضای هیئت دولت سیزدهم با ایشان در تاریخ 6 شهریور 1400 ، جلوه هایی را از مقوله گسترده «مردمی بودن» بیان نمودندکه عناوین آن عبارتند از:
1- رفتن میان مردم و شنیدن بی‌واسطه از مردم
2- اتّخاذ سبک زندگی مردمی
3- حرف زدن با مردم
4-عذرخواهی از مردم به وقت خطا
5-گزارش صادقانه و بدون مبالغه خدمات
همچنین ایشان در راستای موضوع مردمی بودن با نقل جملاتی از امیرالمومنین (ع) که فرمودند : « از مردم در مدّت‌زمان طولانی غایب نباش. » و « اگر چنانچه یک گرهی در ذهن مردم پیدا شد، یک شبهه‌ای در ذهنشان نسبت به تو پیدا شد، بیا عذر خودت را با مردم درمیان بگذار» ، نسبت به مراجعه به فرمان بسیار مهم حکومتی حضرت به مالک اشتر نیز توصیه داشتند.
حضرت امیر در فرمان به مالک اشتر تأکیدات دیگری نیز در راستای مردمی بودن دارند که عبارتند از؛
* مهربانی به رعیت و دوست داشتن آن ها و لطف در حق ایشان را شعار دل خود ساز.
* در مردم عیب هایی است و والی از هر کس دیگر به پوشیدن آن ها سزاوارتر است.
* تیماردار یتیمان باش و غمخوار پیران از کار افتاده که بیچاره اند و دست سؤال پیش کس دراز نکنند و این کار بر والیان دشوار و گران است و هرگونه حقی دشوار و گران آید.
* برای دیدار با ایشان به مجلس عام بنشین، مجلسی که همگان در آن حاضر توانند شد.
* در برابرشان فروتنی نمایی و بفرمای تا سپاهیان و یاران و نگهبانان و پاسپانان به یک سو شوند، تا سخنگویشان بی هراس و بی لکنت زبان سخن خویش بگوید.
* تحمل نمای، درشتگویی یا عجز آن ها را در سخن گفتن.
* تنگ حوصلگی و خودپسندی را از خود دور ساز.
* اجرای حق را درباره هر که باشد، چه خویشاوند و چه بیگانه، لازم بدار.
* برای کسانی که به تو نیاز دارند، زمانی معین کن که در آن فارغ از هر کاری به آنان پردازی.
در ادامه می توان این سوال را مطرح کرد که آیا جلوه های مردمی بودن فقط به دولت اختصاص دارد؟ با اشاره به بیانات رهبری طی سخنرانی های ایشان در سال های گذشته پاسخ این سوال مشخص می شود.
ایشان می فرمایند:«در نگاه اسلامی مردمی بودن ، ارزشی بالاتر از انتخاب شدن به وسیله مردم دارد.بعضی افراد ممکن است در یک نظام دمکراتیک ، به شکل دمکراتیک هم انتخاب شوند ، اما با مردم رابطه ای نداشته باشند.اینها مردمی نیستند.» (01/02/1379) و «مردمی بودن به ادعا کردن نیست.با مردم ، با زندگی مردم کنار بیاییم،مثل مردم زندگی کنیم،با طبقات مختلف مردم انس بگیریم.این ، معنای مردمی بودن است.»(03/10/1398) و با مطلبی که ایشان در تاریخ 15/11/1382 میفرمایند ؛«براساس تعالیم اسلام ، ما نوکر و خدمتگزار مردم هستیم.» ، حجت بر همه مجموعه های مردمی و همه ی تشکل هایی که به جامعه و مردم خدماتی ارائه می کنند تمام می شود.
اکنون پس از مطالعه ی این مطالب و با اندکی تأمل می توان به این نتیجه رسید که جلوه های مردمی بودن فقط شامل دولت نمی شود ، بلکه مجموعه های مردمی که از دل مردم شکل گرفته اند و به نوعی کارگزار و خدمتگزار مردم هستند را نیز در بر می گیرد.
در نگاهی دیگر ، از یک طرف با توجه به اتفاقاتی مانند سیل ، زلزله ، کم آبی و خشکسالی و … که در سال های اخیر مناطق مختلف کشور رخ داده و موضوع کرونا که هم اکنون نیز درگیرش هستیم و از طرفی دیگر عدم توانایی دولت در حل کردن این مشکلات به تنهایی، نقش و اثرگذاری مجموعه های فرهنگی ، مردمی و خودجوش در کمک رسانی و حل مشکلات مردم بیشتر به چشم آمد. بر این اساس مجموعه های مردمی را می توان دولت های کوچک و محلی نامید که در جغرافیا ، حجم ، موضوعات و ابعاد مختلف مشغول به خدمات رسانی به مردم هستند.قطعا این مجموعه ها که با تشریفات کمتر و قید های ساده تری فعالیت می کنند ، به این جلوه ها و ویزگی ها نیاز بیشتری دارند و به نوعی اساس فعالیت هایشان موارد مذکور می باشد.
اما از کجا و چگونه باید میزان مردمی بودن دولت ها و مجموعه ها را ارزیابی کرد؟
در همین راستا رهبر انقلاب در چندین مرحله برای سنجش مردمی بودن ، شاخص هایی را فرمودند که به آن ها اشاره می کنیم.

اولین شاخص این است که مسئول کشور« خودش را دارای شأن و روحیه ی خدمتگزاری به مردم بداند؛نگاه از بالا نباشد…خیلی از این مردم از ما هم بالاتر هستند.»(07/04/1399)

دومین شاخص « اعتقاد به اراده ی مردم و نیروی مردم ، و مخالفت با تمرکزهای دولتی…در مسائل اقتصادی ، تکیه ی به مردم ؛ در مسائل نظامی تکیه ی به مردم ؛ در مسائل سازندگی تکیه ی به مردم» است.(14/03/1394)

سومین شاخص ، «روحیه ی مردمی بودن و انس با مردم ، تماس با مردم ، از نزدیک پای صحبت مردم نشستن ؛ راه های باز کردن…برای تماس با متن زندگی مردم … رفتن به خانه مردم ، رفتن به منزل شهدا» است.(4/6/1399)

چهارمین شاخص ، عمل کردن به سیره پیامبر (ص) و ائمه (ع) است در زمینه توجه به محرومین و مستضعفین جامعه :«سیره ی پیغمبر این است که با فقرا و با ضعفا و مانند اینها کنار می آمد.به شئون ظاهری و آن چیزهایی که به حسب ظاهر موجب جلال و شوکت و این چیزها است ، اهمیتی نمیداد.»(3/10/1398)

و مولفه ی دیگری که مهم است ، اعتقاد به «محور بودن مردم است.»(14/03/1395) که در یادداشت های بعدی به آن خواهیم پرداخت.

یادداشتی از سیدحسین احمدپور – نشر توسط سراج8

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید

+ 42 = 51