یوسف پیامبر؛ سریالی ۴۵ قسمتی که توانسته بعنوان موفق ترین سفیر فرهنگی ایران در جهان عمل نموده و جوامع انسانی را در پای تفسیر هنری یک قصه قرآنی بنشاند.

این فیلم تاریخی که بر اساس مستندات قرآنی و اسلامی و تاریخی تصویرگری شده است، علی‌رغم تکرارهای پیاپی، همواره جزو پرمخاطب‌ترین آثار تلویزیونی در داخل و خارج کشور محسوب می گردد.

اثری که با اقبال عجیب تلویزیون‌کشورهای اسلامی و منطقه‌ای، رکورد فروش آثار ایرانی را ارتقاء داد و رقابت شبکه های ماهواره ای را برای پخش برانگیخت و در بیش از ۳۰ کشور نیز پخش رسمی شد و صدهامیلیون بار فقط از طریق اینترنت دانلود گردید.

به بهانه باز پخش این سریال از شبکه آی فیلم در این شبها، بر خود فرض دانستم تجلیلی داشته باشم از مقام تهیه کننده و کارگردان این اثر که به تازگی از میانمان عروج کرده است.

مرحوم سلحشور بازیگر، چهره‌پرداز، نویسنده و کارگردانی است که قبل از یوسف پیامبر مجموعه‌های تلویزیونی تاریخی-مذهبی ایوب پیامبر و مردان آنجلس را در کارنامه داشته و همواره در تولید آثار سینمایی قرآنی پیشگام بود.

فرج اله سلحشور کارگردانی از جنس انقلاب اسلامی است که پایبندی اش به ارزش‌ها برای بسیاری از فعالان این عرصه؛ ناشناخته بود و هست.

سلحشور سینماگری بود که خود را مبلغ دین می خواند و همواره نسبت به وضع موجود در سینمای ایران صراحتا انتقاد می نمود.

مسلمانی که دغدغه های هنری اش برآمده از اعتقادات و آرمان دینی اش شکل گرفته و در این مسیر یاری خداوند را نیز در اثر گذاری آثارش می توان مشاهده کرد.

اگرچه می توان نقدهایی را در ابعاد فنی، شکلی و محتوایی به این سریال و سایر آثار وی، همچون هر اثر هنری دیگری، مطرح ساخت و شاید در مقام مقایسه با تکنیک های سینمای مدرن، فیلمش حرف های چندانی برای بیان نداشته باشد، اما باید پذیرفت که وی با استفاده از بضاعت موجود داخل کشور و با بهره گیری از کلام الهی و اخلاص و ایمان، توانست قاب هایی ماندگار و تصویرگری هایی ناب و مؤثری را بیافریند که در دل و جان هر مخاطب تشنه حقیقت می نشیند.

خیلی اهل تحلیل و نقد نوشتن نیستم اما وقتی بی انصافی های چند روز گذشته در برخی رسانه‌های شبه روشنفکر و به دور از رسالت و اصالت هنری! را پیرامون این اثر و کارگردان متعهدش مشاهده کردم، دلم گرفت؛ براستی چرا برخی توان پذیرش محبوبیت گسترده و جهانی یک کار اصیل اعتقادی را ندارد.

این شب ها شاهدیم که بسیاری تماشای چند باره بازپخش این سریال را به سایر برنامه های پر طرفدار (خندوانه و دور همی) ترجیح داده اند.

حال نمی دانم ادعای دستوری خواندن محبوبیت این کار بزرگ را کجای دلمان بگذاریم؟!

دوست داشتم از این مغرضان بظاهر منتقد می پرسیدم که میلیون ها انسان در سراسر جهان برای تماشای فیلم از چه کسی دستور می گیرند؟!

بی خیال نظرهای مغرضانه برخی در رسانه ها، عزت دست خداست…

سلحشور سینمای ایران؛ رضا و رضوان الهی نصیبت باد.

پی نوشت: چند روز پیش روزنامه آفتاب یزد در یادداشتی محبوبیت مرحوم سلحشور را «دستوری» خواند و سریال «یوسف پیامبر» را ضعیف دانست.

مجید رحمانی/