“انقلاب هیاتی” و “هیات انقلابی” دو ترکیب مانوس نسبت به یکدیگرند..

شاید بتوان این دو واژه را مکمل هم تفسیر کرد، شاید هم نه مکمل بودن و تکمیل کردن نمی تواند عظمت روح این واژگان را متجلی سازد…

اگر بخواهیم عمق معنای این قسمت را ادراک کنیم ابتدا باید معنای هرکدام را بصورت جداگانه دریابیم.

بهتر است بجای تقلای بیهوده و بی نتیجه رجوعی کنیم و جواب خود را در میان سخنان مراد سفر کرده خود حضرت روح الله ( ره) بجوییم…

امام روح الله در پیرامون هیات های مذهبی اینگونه فرموده و ویژگی یک “هیات انقلابی” را بدین صورت ترسیم فرموده:

{ لازم است در نوحه ها و اشعار مرثیه و اشعار ثنای از ائمه حق علیهم السلام بطور کوبنده، فجایع و ستمگری های ستمگران هر عصر و مصر یادآوری شود و در این عصر که عصر مظلومیت جهان اسلام بدست آمریکا و شوروی و سایر وابستگان به آنان و از آن جمله آل سعود، این خائنین به حرم بزرگ الهی لعنه الله و ملائکته و رسله علیهم است، بطور کوبنده یادآوری و لعن و نفرین شود و همه باید بدانیم که آنچه موجب وحدت بین مسلمین است این مراسم سیاسی است که حافظ ملیت مسلمین، بویژه شیعیان ائمه اثنی عشر (علیهم صلوات الله و سلم) است }

اما تفسیر بروز تر و جامع تری نسبت به امام راحل را شاگرد خلفش حضرت آقا ( مدظله العالی) بیان کرده…

آنجا که فرمودند:

{ هیئتِ امام حسینِ سکولار ما نداریم! هرکس علاقه مند به امام حسین است، یعنی علاقه مند به اسلام سیاسی است، اسلام مجاهد است، اسلام مقاتله است، اسلام خون دادن است، اسلام جان دادن است؛ معنای اعتقاد به امام حسین این است. اینکه آدم در یک مجلس روضه یا هیئت عزاداری مراقب باشد که نبادا وارد مباحث اسلام سیاسی بشود، این غلط است. البتّه معنای این حرف این نیست که هر حادثه ی سیاسی در کشور اتّفاق می افتد، ما باید حتماً در مجلس روضه آن را با یک گرایش خاصّی – حالا یا این طرف، یا آن طرف – بیان کنیم و احیاناً با یک چیزهایی هم همراه باشد؛ نه، امّا فکر انقلاب، فکر اسلام، خطّ مبارکی که امام (رضوان الله علیه) در این مملکت ترسیم کردند و باقی گذاشتند، اینها بایستی در مجموعه ها و مانند اینها حضور داشته باشد.}

یا آنکه در جای دیگری فرمودند : {در محیطهای مراسم مذهبی، مراقب باشید هیچ کاری که از حدود ضوابط شرع ممکن است بیرون برود، رخ ندهد؛ این را مراقبت کنید}

این دو نظر که از ولی فقیه زمان صادر شده و فصل الخطاب است که صد البته با عقل سلیم نیز هماهنگ است بطور کامل چهارچوب فکری یک هیات انقلابی را مشخص می کند. چکیده ی نظر امام راحل و مقام معظم رهبری این است که هیاتی که نسبت به مسائل زمان خود و حقوق مسلمانان حساس نباشد “هیاتی انقلابی” نیست و عنوان انقلاب از پسوندش حذف می شود.

حال اگر ما بخواهیم بحث “انقلاب هیاتی” رو مطرح نماییم و شرایط و قواعدش رو بررسی کنیم ، ناگزیر به مبحث بالا یعنی “هیات انقلابی” پیوند می خوریم ، در واقع “انقلاب هیاتی” و “هیات انقلابی” ، لازم و ملزوم یکدیگرند و هم پوشانی دارند.

اگر حرکت نهضتی که از سال ۴۲ توسط امام راحل بوجود آمد را بشکافیم و آن را به دقت بنگریم به وضوح متوجه نقش هیات های مذهبی که ، بصورت صرف و تنها به رسالت زنده نگاه داشتن مجالس اهل بیت (ع) اعتقاد ندارند و در کنار این دغدغه فرزند زمان خود نیز هستند و به مسائل روز مسلمانان هم دقت دارند ، می شویم . یعنی اگر هیاتی ، انقلابی باشد و مشخصه های ذکر شده را که شامل عدم تفکر سکولار و حساس بودن به منافع مومنین و بی تفاوت نبودن به ظلم وجور مستکبرین است می تواند نهضت و انقلابی در راستای مکتب و عقیده اش را سازماندهی کند و از این رو است که انقلاب اسلامی را ” انقلاب هیاتی” می دانیم . جنبش و نهضتی که مرکز ثقل نفراتش در مساجد و حسینیه هاست و مبدا شروع راهپیمایی های ضد طاغوتی در اکثر مواقع مساجد بودند ، سخنرانان و جوانان مذهبی بودند که به بسیج محلات شهر های بزرگ علیه رژیم شاه و چه بعد از انقلاب در حفاظت و حراست از آن همواره پیش قدم و پیشتاز دانسته می شدند ، در دوران جنگ تحمیلی جوانان هیاتی بودند که جبهه های حق علیه باطل را خالی نمی گذاشتند و بدون هیچ گونه اغماضی حضور فعال خود را حفظ می کردند ، بعد از دفاع مقدس در تمامی چالش هایی که توسط استکبار و جهان غرب بر نظام اسلامی تحمیل می شد به عنوان بازوی فرهنگی نظام مقدس جمهوری اسلامی در مواجهه با دشمنان عمل نموده و همیشه سپر نظام در مقابل فتنه های سیاسی و اجتماعی بوده.

می بینیم که ” هیات انقلابی” زمینه بوجود آمدن “انقلاب هیاتی” را فراهم می سازد ولی آیا هیات های مذهبی آسیب پذیر نیستند؟

آیا آنها به هدایت و حمایت نیازی ندارند؟

جواب عقلی و منطقی قطعا می گوید که آنها نیز به هدایت و حمایت نیازمندند و انجام این دو فعل آنان را از مخاطراتی که بر سر راه فعالیت های مذهبی و فرهنگی است حفظ می کند.

“هیات انقلابی” ای که بر اساس و مدار گفتمان انقلاب اسلامی باشد نیز به عنوان محل ساخت و رویش نیروهای مخلص برای ” انقلاب هیاتی” است ، اما از طرف دیگر اگر یک هیات انقلابی نباشد در معرض حواشی قرار می گیرد و باعث سوختن ظرفیت های عظیمی می شود که اگر در مسیر درست قرار می گرفتند ، می توانستند موجب تحولات مثبت و اتفاقات مفید در محیط و پیرامون خود بشوند.

نتیجه گیری کلی بر این استوار است که دو واژه “انقلاب” و “هیات” اگر ممزوج یکدیگر شوند و اگر در دو مرحله یکی را بر دیگری مقدم کنیم و آن یکی را موخر دیگری سازیم به اکسیری ناب دست یافته ایم با عنوان ” انقلاب هیاتی و هیات انقلابی”.